Επιστροφή

Αποφάσισα μετά από αρκετούς μήνες να επιστρέψω στις αναρτήσεις. Δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος για τον οποίο απείχα... Αυτό το blog είναι καθαρά προσωπικό και ό,τι γράφω μου αρέσει και το γράφω με όρεξη. Αυτούς τους μήνες απλά δεν είχα αυτή την διάθεση να γράψω και θεώρησα ότι δεν έχει νόημα να γράψω κάτι με το ζόρι. Το black hole δε θα γίνει ποτέ το blog που ανανεώνεται καθημερινά, που ενημερώνει, που είναι στην επικαιρότητα. Υπάρχουν άλλα που το κάνουν με επιτυχία (και με αποτυχία). Οπότε μικρότερες και μεγαλύτερες αποχές θα υπάρξουν και στο μέλλον. Ελπίζω να υπάρχουν αναγνώστες που δε βαρέθηκαν και θα συνεχίσουν να με διαβάζουν... Δε χρειάζονται πολλοί, ούτε αυτό ήταν ποτέ σκοπός του blog άλλωστε. Απλά αναγνώστες που βρίσκουν στα πόστ μου κάτι άξιο συζήτησης και ίσως ένα κομμάτι του εαυτού τους...

Η "πειρατεία" σκοτώνει τη μουσική;

Πριν κανένα 2μήνο (οκ δεν είμαι πολύ τακτική στις αναρτήσεις :b) μου έκοψαν το φοιτητικό internet στο αμερικάνικο πανεπιστήμιο που σπουδάζω. Μόλις είδα τους λόγους που θα μπορούσε να έχει συμβεί αυτό ήμοουν σίγουρη: διαμοίρασμα αρχείων μέσω δικτύου. Με έλουσε κρύος ιδρώτας καθώς ήξερα ότι θα μπορούσε να έχει και νομικές συνέπειες. Ευτυχώς όπως διαπίστωσα σύντομα, επειδή ήταν η πρώτη παράβαση το μόνο που χρειαζόταν να κάνω για να ξαναέχω σύνδεση ήταν να δω, μαζί με άλλους παραβάτες, μια "εκπαιδευτική" ταινία. Έτσι πήγα, με κάποια περιέργεια είναι η αλήθεια. Η ταινία ήταν πιο χαζή από ότι περίμενα. Με λίγα λόγια, εμείς που κατεβάζουμε μέσω internet τρώμε το ψωμί της φτωχής τραγουδίστριας που προσπαθεί να επιβιώσει και πρέπει να κάνουμε πια μια "ηθική" επιλογή. Επειδή δε συνηθίζω να μασάω τα λόγια μου, στη συζήτηση που ακολούθησε είπα ότι δε συμφωνώ καθόλου αλλά θα σβήσω το utorrent μου (και θα βρώ άλλους τρόπους να βλέπω τσάμπα ταινίες) ώστε να μην έχω χειρότερες συνέπειες. Θα αναλύσω λοιπόν τους λόγους που συμφωνώ με την πειρατεία και που θεωρώ την ταινία μεγάλη μαλακία.
Καταρχάς ποιοί κερδίζουν από τις πωλήσεις των cd; Οι "φτωχοί" τραγουδιστές; Ούτε κατά διάνοια. Το ποσοστό που αντιστοιχεί στον καλλιτέχνη είναι εξαιρετικά μικρό και αυτοί που καρπώνονται τα κέρδη είναι τα μεγαλοστελέχη των δισκογραφικών. Για του λόγου το αληθές οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, και κυρίως οι νέοι, βγάζουν τα τραγούδια τους στο internet, σε χώρους όπως το myspace. Έτσι γίνονται γνωστοί και μαζέυουν κόσμο στα live και στις συναυλίες τους που είναι και η κύρια πηγή των εσόδων τους.
Δεύτερον τι μου προσφέρουν ουσιαστικά αυτοί που βγάζουν το cd και το dvd; Αέρα κοπανιστό. Το cd/dvd από μόνο του κάνει 50cent και γράφοντας το μου το πουλάνε 20euro! Ο ορισμός της αισχροκέρδειας δηλαδή! Να πάω σινεμά που έχει μεγάλη οθόνη, άψογο ήχο και ποπκόρν(!) να τα δώσω. Να πάω σε μία συναυλία που ο άλλος χτυπιέται για να διασκεδάσω, να τα δώσω. Αλλά όχι να πληρώσω για να μην πάρω τίποτα! Απλά απεχθάνομαι να αισθάνομαι κορόιδο...
Άφησα τελευταίο το βασικό λόγο που στηρίζω την πειρατεία. Η ελέυθερη διακίνηση της πληροφορίας. Πραγματικά η λογική πίσω από το copyright απαγορεύει κάθε μορφής διακίνηση. Από την αντιγραφή ενός cd για να το δώσω σε ένα φίλο μου, την εγγραφή μιας τηλεοπτικής εκπομπής, τη δημιουργία ενός βίντεο από σκηνες μιας ταινίας. Γνώμη μου είναι ότι από τη στιγμή που κάτι λέγεται, γράφεται, γυρίζεται ανήκει πια σε όλους και δε μπορείς να το εμποδίσεις. Αυτό γινόταν πάντοτε, το μόνο που άλλαξε είναι η τεχνολογία. Σύντομα θα γίνει αντιληπτό ότι η "πειρατεία" δεν ελέγχεται. Κλέινει το gamato ανοίγουν 10, υπάρχει το utube, το rapidshare, τα blog που διαδίδουν και ενημερώνουν άμεσα για όλα αυτά. Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω.
Ωραία όλα αυτά θα μου πείτε, αλλά οι συνθέτες, οι στιχουργοί, οι τραγουδιστές που δεν προτιμούν τα live πώς θα ζουν; Έχω και για αυτό λύση. Τα τραγούδια να πρωτοβγαίνουν σε κάποιο site το οποίο θα πληρώνει τους καλλιτέχνες για να έχει την πρώτη μετάδοση. Το site θα τα βγάζει από διαφημήσεις και από κει και πέρα η αναμετάδοση θα είναι ελέυθερη παντού.
Τον τελευταίο καιρό οι έλεγχοι έχουν αυξηθεί, αλλά είμαι της γνώμης ότι οι άνθρωποι που έχουν οικονομικό συμφέρον το κατάλαβαν πολύ αργά σε σχέση με την ανάπτυξη της τεχνολογίας. Έχω την ελπίδα ότι σύντομα η πραματική ελευθερία που προσφέρει το internet στη διακίνηση της γνώσης και της πληροφορίας θα είναι και νόμιμη.

Winter in Boston...

Πίστη και λογική

Επιστροφή στις αναρτήσεις μετά από αρκετό καιρό, μια περίοδο έλλειψης έμπνευσης, 2 υπερατλαντικά ταξίδια και 15 δύσκολες μέρες χωρίς internet (λεπτομέρειες σε προσεχές post). Στο θέμα μας όμως. Ίσως η πιο συχνή πρόταση που ακούω από θρησκευόμενους, ιδίως όταν η συζήτηση έχει φτάσει σε αδιέξοδο, είναι ότι κακώς χρησιμοποιώ την λογική για να προσεγγίσω θέματα πίστης. Ωστόσο θεωρώ ότι αυτή η πρόταση "μπάζει" καθώς δε τη στηρίζουν ούτε οι ίδιοι με τις πράξεις και τα λεγόμενα τους.
Καταρχάς η συντριπτική πλειοψηφία των θρησκευόμενων ατόμων χρησιμοποιεί μια χαρά τη λογική σε όλες τις υπόλοιπες εκφάνσεις της ζωής. Από το πρωί που ξυπνάνε μέχρι το βράδυ που θα κοιμηθούν όλες οι πράξεις τους καθορίζονται από τις σχέσεις αιτίου-αιτιατού που τόσο καλά γνωρίζουν. Κάποιοι μάλιστα είναι ακόμα και επιστήμονες με αποτέλεσμα ουσιαστικά να ζουν χρησιμοποιώντας αυτό τον τρόπο σκέψης. Φυσικά ήδη έχω φανταστεί την απάντηση σε αυτά που λέω. Η λογική φεύγει μόνο σε θέματα υπερφυσικά τα οποία ούτε η επιστήμη δεν έχει απαντήσει.
Χμ άρα σε θέματα που η επιστήμη δεν έχει απαντήσει ακόμα (ή έχει απαντήσει αλλά δεν το ξέρουμε) ξεχνάμε εντελώς τη λογική. Σωστά; Δε θα το έλεγα. Αν αφήσουμε τελείως τη λογική σκέψη ποιο εργαλείο έχουμε για να επιλέξουμε άποψη και κοσμοθεωρία; Αν ήταν έτσι θα έπρεπε οι πιστοί να πιστεύουν εξίσου στο χριστιανισμό, βουδισμό, ζωροαστρισμό, ιπτάμενο μακαρονοτέρας κλπ καθώς και σε οποιαδήποτε άλλη θρησκεία τους κατέβει καθώς δεν υπάρχει τρόπος να διαλέξουμε (είπαμε έχουμε αφήσει τη λογική). Φυσικά δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να σκέφτεται έτσι. Ακούω ήδη τους πιστούς να ετοιμάζουν τον αντίλογο τους: μα ο Χριστιανισμός-Μουσουλμανισμός-Ινδουισμός κλπ έχει να δείξει τόσα θαύματα! Τι έγινε; Ξαναγυρνάμε στη λογική; Ψάχνουμε ενδείξεις και αποδείξεις για την πίστη μας; Όχι ακριβώς γιατί μόλις πέσουν οι αμφιβολίες και οι αντιρρήσεις για τα θαύματα πέφτει η πληρωμένη απάντηση "δε με νοιάζουν οι αποδείξεις γιατί εγώ πιστεύω ότι έτσι έγινε". Hello? Εσύ δεν ήσουν που επικαλέστηκες το θαύμα για να στηρίξεις την πίστη σου; Μήπως τελικά αφήνουμε τη λογική όπου μας συμφέρει;
Εκτός από τους πιστούς που επικαλούνται τα θαύματα υπάρχουν και οι άλλοι που θεωρώ ότι είναι και το πιο δύσκολο να τους απαντήσω. Αυτοί δεν επικαλούνται υλικές αποδείξεις αλλά μια "αίσθηση". Δηλαδή ότι αισθάνονται τη παρουσία του Θεού, δεν μπορούν να την αποδείξουν αλλά είναι σίγουροι για αυτή. Εδώ όμως έρχεται το θέμα της ψυχολογίας. Γιατί άλλοι οι οποίοι αισθάνονται παρουσίες, βλέπουν οράματα και άλλα που δε γίνονται αντιληπτά από τους υπόλοιπους παίρνουν ψυχοφάρμακα; Φυσικά δε λέω ότι όλοι οι πιστοί είναι για το δαφνί. Οι περισσότεροι δεν είναι επικίνδυνοι ούτε για τον εαυτό τους ούτε για τους άλλους και ούτε έχουν κάποια διαταραχή. Απλώς ερμηνεύουν συγκεκριμένα γεγονότα και συναισθήματα με διαφορετικό τρόπο σύμφωνα με τις ψυχολογικές τους ανάγκες και το πολιτισμικό πλαίσιο. Αυτή είναι μια λογική σκέψη που κάνουν όλοι σχεδόν οι πιστοί σε ότι δε τους αφορά. Αν πω σε κάποιον πιστό ότι ένοιωσα χτες το βράδυ την παρουσία ενός βρικόλακα θα μου πει, λογικότατα, ότι είναι ιδέα μου και μάλλον είναι ψυχολογικό. Όμως όταν ο ίδιος αισθάνεται την παρουσία του Θεού σε μια εκκλησία αυτό συνιστά για τον ίδιο, λόγο να πιστέψει. Δηλαδή έχουμε και πάλι μια απολύτως επιλεκτική επίκληση της λογικής. Τελικά πως να διαλέξουμε που να χρησιμοποιούμε τη λογική και πού όχι;
Τέλος αφήνω άλλο ένα επιχείρημα που ακούω συχνά. Ότι εμείς οι άθεοι-σκεπτικιστές-επιστημονιστές κλπ προφανώς δε χρησιμοποιούμε τη λογική παντού στη ζωή μας αφού έχουμε συναισθήματα. Συμφωνώ και επαυξάνω. Στις σχέσεις μου κινούμαι σχεδόν πάντα με το συναίσθημα αφού το θεωρώ πολύ σημαντικότερο από οτιδήποτε άλλο στην ανθρώπινη επαφή. Μήπως είναι έτσι και το θρησκευτικό συναίσθημα; Χμ υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά. Τα άτομα για τα οποία έχω συναισθήματα, υπάρχουν! Τα έχω δει, αγγίξει, ακούσει και το επιβεβαιώνουν και άλλα άτομα καθώς και επιστημονικά όργανα. Τα άτομα με συναισθήματα για ανύπαρκτα πρόσωπα βρίσκονται και αυτά συνήθως υπό ιατρική παρακολούθηση. Δεν έχω όμως και συναισθήματα για ιδέες; Φυσικά. Μου αρέσει η φυσική, αγαπώ την ελευθερία, σιχαίνομαι το φασισμό. Όμως ο Θεός σύμφωνα με τους πιστούς του δεν είναι μια ιδέα αλλά κάτι υπαρκτό. Επομένως ξαναγυρίζουμε στο φαύλο κύκλο της επιλεκτικής επίκλησης της λογικής.
Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Μια πρόταση είναι προς τους πιστούς κάθε είδους να σκεφτούν γιατί επιτρέπουν στον εαυτό τους να αφήνει τη λογική μόνο σε εκείνο το κομμάτι της σκέψης. Ένα καλό τεστ είναι να σκεφτούν με τον ίδιο τρόπο που σκέφτονται για τη θρησκεία τους για κάποια άλλη θρησκεία ή δοξασία. Ίσως δουν μία εντυπωσιακή ομοιότητα...